NoxInfernum
A Larp a Day Keeps Reality Away.
- Joined
- Feb 2, 2026
- Posts
- 942
- Reputation
- 5,386
Aşağıdan gelen çocuk sesleri…
Gülüyorlar, hiçbir şey olmamış ve olmuyor gibi.
Oysa insan büyüyünce anlıyor;
hiçbir şey olmuyormuş gibi gülebilmek,
aslında her şeyin acımsız olduğunu anlamamak olmasıymış.
Çocukken dünya kavramı somut değildi.
Sadece “biz” ve saflığımız vardık.
Zaman yoktu, kaygı yoktu ve en önemlisi de anlam arayışı yoktu.
Gördükçe insanlığın şeytanın bir cezası olduğunu daha da anlar oldum.
Şimdi geriye dönüp bakınca fark ediyorum;
o günler mutlu olduğum için güzel değildi,
ben henüz kırılmadığım için güzeldi, saflık perdesi gözlerimden inmediği için mutluydum.
İnsan büyüdükçe gerçeği öğrenmiyor,
yavaş yavaş alışıyor.
Ve alıştığı şeye de “hayat” diyor.
Bu hayatı da normal sanıp kendisini aşağılık bir konuma sokuyor,
Ayakta uyutuluyor.
En ağır olan da bu zaten.
Bir zamanlar imkânsız sandığın şeylere değil,
normal sandığın şeylere dönüşmenin farkında olamayacak kadar temiz kalpli olmam.
Şimdi o sesleri duyunca içimde bir boşluk açılıyor.
Çünkü biliyorum
onlar da bir gün susacak ve yerini,
hiçbir gürültünün dolduramadığı o iç sessizliği alacak
Neden mi ?
Yükseltilmemesi gereken varlıkların yükselttiği bu cani Dünya'da,
Ölürken cehennemi görmeyeceğimizi sanma umuduyla cehennemi yaşıyoruz.
Giden çocukluk değil, geri dönmeyen kendinmiş,
Zaman değil eksilen, içimdeki “neden”miş.
Dünya değişmedi aslında, değişen gözlerimmiş…
İnsan en çok artık tanıyamadığı kendine yabancı olurmuş.
Doğarken bana sorulmadığı bir Dünya'da keşke mutlu olabilseydik.
Gülüyorlar, hiçbir şey olmamış ve olmuyor gibi.
Oysa insan büyüyünce anlıyor;
hiçbir şey olmuyormuş gibi gülebilmek,
aslında her şeyin acımsız olduğunu anlamamak olmasıymış.
Çocukken dünya kavramı somut değildi.
Sadece “biz” ve saflığımız vardık.
Zaman yoktu, kaygı yoktu ve en önemlisi de anlam arayışı yoktu.
Gördükçe insanlığın şeytanın bir cezası olduğunu daha da anlar oldum.
Şimdi geriye dönüp bakınca fark ediyorum;
o günler mutlu olduğum için güzel değildi,
ben henüz kırılmadığım için güzeldi, saflık perdesi gözlerimden inmediği için mutluydum.
İnsan büyüdükçe gerçeği öğrenmiyor,
yavaş yavaş alışıyor.
Ve alıştığı şeye de “hayat” diyor.
Bu hayatı da normal sanıp kendisini aşağılık bir konuma sokuyor,
Ayakta uyutuluyor.
En ağır olan da bu zaten.
Bir zamanlar imkânsız sandığın şeylere değil,
normal sandığın şeylere dönüşmenin farkında olamayacak kadar temiz kalpli olmam.
Şimdi o sesleri duyunca içimde bir boşluk açılıyor.
Çünkü biliyorum
onlar da bir gün susacak ve yerini,
hiçbir gürültünün dolduramadığı o iç sessizliği alacak
Neden mi ?
Yükseltilmemesi gereken varlıkların yükselttiği bu cani Dünya'da,
Ölürken cehennemi görmeyeceğimizi sanma umuduyla cehennemi yaşıyoruz.
Giden çocukluk değil, geri dönmeyen kendinmiş,
Zaman değil eksilen, içimdeki “neden”miş.
Dünya değişmedi aslında, değişen gözlerimmiş…
İnsan en çok artık tanıyamadığı kendine yabancı olurmuş.
Doğarken bana sorulmadığı bir Dünya'da keşke mutlu olabilseydik.
