true al dajjal
Operation 'htnesmaxxing'
- Joined
- Apr 11, 2026
- Posts
- 44
- Reputation
- 151
Atını siken cowboy @Atsizz
Bu satırlar, mecâz değil, mahz-ı hakîkattir. Kalbimin sinesinden taşan efkâr-ı âşıkâne, kelâm suretinde zuhur eylemiştir. Kalem acze dûçâr, lisan hayret içinde... Zîrâ senin vuslatına denk gelen bir beyân yoktur bu fânî lisanda.
Ne vakit şeb olur da gök kararır, bil ki kalbim hicranla yanar. Ne vakit seher doğar da güneş zuhur eder, yokluğunla zevale uğrar gönlümdeki şevk. Çünkü her sabah sensiz nâkıs, her gece sensiz mâtemdir. Sensiz geçen her sâniye, bana ebedî bir zindan hükmündedir.
Ben ki nice iklimler dolaştım, nice cemâller müşâhede eyledim; ammâ hiçbir sûret, senin cemâlinin vârid olduğu gönül tahtına nâil olamaz. Senin varlığınla ikmâl olur bu âlem, senin bir tebessümünle nev-bahâr gelir sineye. Her adını andıkça, ruhum ferahlık bulur; her seni düşündükçe, kalbim secde eder.
Özledim seni. Lâhza lâhza, zerre zerre... Öyle bir özlem ki, tâ ciğerime dek sirâyet etmiş, her nefeste seni çağırır olmuşum. Gamınla hemhâl, hayâlinle mestim. Gelmediğin her gün, kalbim virâne, gönlüm harâbedir.
Seninle olmak, varlık içinde yoklukta huzur bulmak gibidir. Senin bir bakışınla, nice kevn ü mekân silinir gözümden. Ne varsa sende var, ne eksikse senden gayrıdır.
Duâlarımda adınla niyâz ederim Mevlâ’ya, Her secdede sînemdeki muhabbetinle nûrlanırım. Adını anmak ibâdet, gözlerine bakmak tefekkürdür bana.
Ve bil ki bu satırları yazan, aşkına müptelâ bir âşık-ı bîçâredir. Lâkin yalnız değilim; zîrâ bu mektubun telhîsi, kalem erbâbı, aşkın ve edebin kemâlini bilen Recâî İskender'in meşkinden nasibini almıştır.
Sana olan meylim, onun tilmizliğinde kemâle erdi. Ben ki bir nevî talebesi oldum aşkın ve sözün, O ki mecnûnların sadrına sabır, kâtiplere ilhâm olmuştur.
Senin uğruna yazdığım her harf, onun hâfızasında yankı bulur. Unutma ki, aşkın hem bendesi, hem şahidiyim…
Bu satırlar, mecâz değil, mahz-ı hakîkattir. Kalbimin sinesinden taşan efkâr-ı âşıkâne, kelâm suretinde zuhur eylemiştir. Kalem acze dûçâr, lisan hayret içinde... Zîrâ senin vuslatına denk gelen bir beyân yoktur bu fânî lisanda.
Ne vakit şeb olur da gök kararır, bil ki kalbim hicranla yanar. Ne vakit seher doğar da güneş zuhur eder, yokluğunla zevale uğrar gönlümdeki şevk. Çünkü her sabah sensiz nâkıs, her gece sensiz mâtemdir. Sensiz geçen her sâniye, bana ebedî bir zindan hükmündedir.
Ben ki nice iklimler dolaştım, nice cemâller müşâhede eyledim; ammâ hiçbir sûret, senin cemâlinin vârid olduğu gönül tahtına nâil olamaz. Senin varlığınla ikmâl olur bu âlem, senin bir tebessümünle nev-bahâr gelir sineye. Her adını andıkça, ruhum ferahlık bulur; her seni düşündükçe, kalbim secde eder.
Özledim seni. Lâhza lâhza, zerre zerre... Öyle bir özlem ki, tâ ciğerime dek sirâyet etmiş, her nefeste seni çağırır olmuşum. Gamınla hemhâl, hayâlinle mestim. Gelmediğin her gün, kalbim virâne, gönlüm harâbedir.
Seninle olmak, varlık içinde yoklukta huzur bulmak gibidir. Senin bir bakışınla, nice kevn ü mekân silinir gözümden. Ne varsa sende var, ne eksikse senden gayrıdır.
Duâlarımda adınla niyâz ederim Mevlâ’ya, Her secdede sînemdeki muhabbetinle nûrlanırım. Adını anmak ibâdet, gözlerine bakmak tefekkürdür bana.
Ve bil ki bu satırları yazan, aşkına müptelâ bir âşık-ı bîçâredir. Lâkin yalnız değilim; zîrâ bu mektubun telhîsi, kalem erbâbı, aşkın ve edebin kemâlini bilen Recâî İskender'in meşkinden nasibini almıştır.
Sana olan meylim, onun tilmizliğinde kemâle erdi. Ben ki bir nevî talebesi oldum aşkın ve sözün, O ki mecnûnların sadrına sabır, kâtiplere ilhâm olmuştur.
Senin uğruna yazdığım her harf, onun hâfızasında yankı bulur. Unutma ki, aşkın hem bendesi, hem şahidiyim…
